De wethouder

Wilbert Willems heeft de politieke arena van Breda verlaten.
Een wijs en moedig besluit. Hoewel moedig?
Weet Wilbert al meer over de kandidatuur Europese Culturele Hoofdstad en trekt hij zich daarom terug?
Of is het, zoals velen in diverse lokale media lieten weten, een kwestie van ‘de weg kwijt zijn’.
Overzag hij zijn portefeuille in combinatie met zijn zo kenmerkende werkwijze niet meer.
In politiek Breda werd zijn werkwijze aanvankelijk als erg verfrissend gezien en in combinatie met zijn enorme netwerk was dit goed voor Breda.
Als je echter zoals Uilenspieghel met het hart in de Bredase cultuur zit dan was het al snel duidelijk dat Wilbert het al oude regentenspelletje van verdeel en heers tot in de finesses beheerste.

Inwoners van Breda hebben dat mee kunnen maken rond enkele heikele onderwerpen zoals de bussluis en de biomassacentrale. Hier gold W4 ofwel Wilberts Wil Was Wet.

Ook in cultureel Breda werd dit al snel duidelijk.

De Beyerd.......weg ermee. In plaats daarvan een Graphic Design Museum. Wat..........weg ermee, te nationaal. Nee...........MOTI want dat bekt zo lekker en is een naam met aanzien.

Bredaas Museum...........ach ja. Beetje sneu museum. Zitten nu in een pand wat te duur is. Wist hij als wethouder al maar zei niets. Met andere woorden; dat Bredaas Museum houdt vanzelf op.

Electron..........experimenteel centrum voor de kunst. Hij was even vergeten dat daar waar geëxperimenteerd wordt mensen werken die willen experimenteren, vrijdenkers die zich niet bij institutionele denkwijzen willen neerleggen. Dus zet er een directeur in die niks kan en het wordt vanzelf een zalencentrum met een cultureel tintje.

Huis voor Beeldcultuur..........zou een belangrijke rol kunnen spelen in Breda. Maar de vorige directeur had het al snel gezien. Met alle politieke machinaties in Breda was hier weinig eer te behalen. Hij hield de eer aan zichzelf en vertrok al weer snel naar Eindhoven. Immers daar gebeurt het echt.
En de directeur van Electron kreeg de kans om haar gebrek aan competenties met betrekking tot cultureel ondernemerschap nu bij het Huis voor Beeldcultuur te tonen.

En dan nog Brabantstad Culturele Hoofdstad 2018. Hoeveel onzin daarover geschreven is. Natuurlijk; prachtige plannen ook voor Breda, maar de focus ligt op Eindhoven. Prachtige plannen, maar hoe zit het met de financiering?
Natuurlijk; het kan effect hebben op de lokale en regionale economie. Daarvan zijn mooie voorbeelden. Maar er zijn ook andere, minder succesvolle voorbeelden.
Een stad waarin door 95% van de bevolking als hoogtepunt van het culturele jaar Carnaval en JazzFestival wordt gezien zou zich ernstig moeten beraden op de reikwijdte en effect van het geld dat nu al is besteed aan het Culturele Hoofdstad 2018-gedoe.

Nu krijgen we Selcuk aan het roer. een beste man. Beetje wild en met iets te jeugdig bravour af en toe. Gaat belletje trekken als hij wat te veel heeft gedronken.
De vraag is relevant wat Selcuk als wethouder er van gaat maken.
Ik heb in de jaren dat ik hem ken nog nooit aanwijzingen gezien van enige kennis op het gebied van cultuur. Hij is als voorzitter van een niet onaardig popfestivalletje in Breda weliswaar lekker bezig maar cultuur bestaat uit meer.
Bovendien lijkt hij in cultureel opzicht ook een beetje op Wilbert. Alles wat niet mainstream is wordt al snel verward met amateurisme.
Dat laatste valt me een beetje tegen. Ik ken Selcuk als een groot kenner van popmuziek en hij zou dan ook moeten weten dat de mooiste popmuziek is ontstaan uit de periode dat er enorm werd geëxperimenteerd en dat klassieke muziek, afrikaanse muziek uitmondend in blues en jazz en later underground en  punk daarin een zeer belangrijke rol hebben gespeeld.

Terug naar de Bredase situatie.
We hebben nu dus Selcuk als wethouder voor milieu, verkeer en cultuur. Mooi. Wat minder mooi is dat er hierdoor weer reuring is ontstaan in de Bredase afdeling van Groen Links. Het zijn prominente leden die vinden dat zijn voordracht te snel en onzorgvuldig is gedaan.

Het enige verweer dat Selcuk hier tegenover zet is ‘dat alles volgens de regels is gegaan’.
Alleen al deze instelling doet weer het ergste vrezen.