Vanaf heden geen blogs meer onder UILENSPIEGHEL.
Nieuwe blogs gerelateerd aan innovatie, leren&ontwikkelen en TE-learning zijn te lezen via www.actionworks.nl
maandag 18 november 2013
donderdag 15 november 2012
De wethouder
Wilbert Willems heeft de politieke arena van Breda verlaten.
Een wijs en moedig besluit. Hoewel moedig?
Weet Wilbert al meer over de kandidatuur Europese Culturele Hoofdstad en trekt hij zich daarom terug?
Of is het, zoals velen in diverse lokale media lieten weten, een kwestie van ‘de weg kwijt zijn’.
Overzag hij zijn portefeuille in combinatie met zijn zo kenmerkende werkwijze niet meer.
In politiek Breda werd zijn werkwijze aanvankelijk als erg verfrissend gezien en in combinatie met zijn enorme netwerk was dit goed voor Breda.
Als je echter zoals Uilenspieghel met het hart in de Bredase cultuur zit dan was het al snel duidelijk dat Wilbert het al oude regentenspelletje van verdeel en heers tot in de finesses beheerste.
Inwoners van Breda hebben dat mee kunnen maken rond enkele heikele onderwerpen zoals de bussluis en de biomassacentrale. Hier gold W4 ofwel Wilberts Wil Was Wet.
Ook in cultureel Breda werd dit al snel duidelijk.
De Beyerd.......weg ermee. In plaats daarvan een Graphic Design Museum. Wat..........weg ermee, te nationaal. Nee...........MOTI want dat bekt zo lekker en is een naam met aanzien.
Bredaas Museum...........ach ja. Beetje sneu museum. Zitten nu in een pand wat te duur is. Wist hij als wethouder al maar zei niets. Met andere woorden; dat Bredaas Museum houdt vanzelf op.
Electron..........experimenteel centrum voor de kunst. Hij was even vergeten dat daar waar geëxperimenteerd wordt mensen werken die willen experimenteren, vrijdenkers die zich niet bij institutionele denkwijzen willen neerleggen. Dus zet er een directeur in die niks kan en het wordt vanzelf een zalencentrum met een cultureel tintje.
Huis voor Beeldcultuur..........zou een belangrijke rol kunnen spelen in Breda. Maar de vorige directeur had het al snel gezien. Met alle politieke machinaties in Breda was hier weinig eer te behalen. Hij hield de eer aan zichzelf en vertrok al weer snel naar Eindhoven. Immers daar gebeurt het echt.
En de directeur van Electron kreeg de kans om haar gebrek aan competenties met betrekking tot cultureel ondernemerschap nu bij het Huis voor Beeldcultuur te tonen.
En dan nog Brabantstad Culturele Hoofdstad 2018. Hoeveel onzin daarover geschreven is. Natuurlijk; prachtige plannen ook voor Breda, maar de focus ligt op Eindhoven. Prachtige plannen, maar hoe zit het met de financiering?
Natuurlijk; het kan effect hebben op de lokale en regionale economie. Daarvan zijn mooie voorbeelden. Maar er zijn ook andere, minder succesvolle voorbeelden.
Een stad waarin door 95% van de bevolking als hoogtepunt van het culturele jaar Carnaval en JazzFestival wordt gezien zou zich ernstig moeten beraden op de reikwijdte en effect van het geld dat nu al is besteed aan het Culturele Hoofdstad 2018-gedoe.
Nu krijgen we Selcuk aan het roer. een beste man. Beetje wild en met iets te jeugdig bravour af en toe. Gaat belletje trekken als hij wat te veel heeft gedronken.
De vraag is relevant wat Selcuk als wethouder er van gaat maken.
Ik heb in de jaren dat ik hem ken nog nooit aanwijzingen gezien van enige kennis op het gebied van cultuur. Hij is als voorzitter van een niet onaardig popfestivalletje in Breda weliswaar lekker bezig maar cultuur bestaat uit meer.
Bovendien lijkt hij in cultureel opzicht ook een beetje op Wilbert. Alles wat niet mainstream is wordt al snel verward met amateurisme.
Dat laatste valt me een beetje tegen. Ik ken Selcuk als een groot kenner van popmuziek en hij zou dan ook moeten weten dat de mooiste popmuziek is ontstaan uit de periode dat er enorm werd geëxperimenteerd en dat klassieke muziek, afrikaanse muziek uitmondend in blues en jazz en later underground en punk daarin een zeer belangrijke rol hebben gespeeld.
Terug naar de Bredase situatie.
We hebben nu dus Selcuk als wethouder voor milieu, verkeer en cultuur. Mooi. Wat minder mooi is dat er hierdoor weer reuring is ontstaan in de Bredase afdeling van Groen Links. Het zijn prominente leden die vinden dat zijn voordracht te snel en onzorgvuldig is gedaan.
Het enige verweer dat Selcuk hier tegenover zet is ‘dat alles volgens de regels is gegaan’.
Alleen al deze instelling doet weer het ergste vrezen.
maandag 1 oktober 2012
Fatsoen
Ik woon in Breda aan een mooie maar drukke laan.
Grote herenhuizen, prachtige bomen aan weerszijde maar ook veel verkeer, druk kruispunt en een te grote parkeerdruk.
Sinds een jaar is er een 30 km-zone.
Gisteren wilde ik parkeren. Nu is het volgens mij een goede gewoonte als je wilt (file)parkeren dat de achterligger(s) even wachten en je de ruimte geven om de auto in het parkeervak te draaien.
Daar dacht een buurtgenoot anders over. Met getoeter en niet mis te verstane gebaren maakte hij me duidelijk dat hij het ongelooflijk vond dat ik zo maar daar wilde parkeren.
Ten eerst omdat hij er niet langs kon (er waren tegenliggers en heel veel fietsers).
Ten tweede omdat "zo'n kale ouwe lul" (ik ben inderdaad grotendeels kaal en de weinige haren aanwezige haren grijs) zou niet zo moeilijk in een auto moeten doen".
Toen hij verderop zelf inparkeerde, waarbij hij overigens haast twee fietsers raakte. Liep ik naar hem toe. Toen hij uit zijn Rang Rover stapte en mij zag, riep hij:"Altijd het zelfde met jullie ouwe zakken. Jullie staan altijd in de weg"
Vervolgens verdween hij achter een prachtig geschilderde oude voordeur van een statig herenhuis.
Grote herenhuizen, prachtige bomen aan weerszijde maar ook veel verkeer, druk kruispunt en een te grote parkeerdruk.
Sinds een jaar is er een 30 km-zone.
Gisteren wilde ik parkeren. Nu is het volgens mij een goede gewoonte als je wilt (file)parkeren dat de achterligger(s) even wachten en je de ruimte geven om de auto in het parkeervak te draaien.
Daar dacht een buurtgenoot anders over. Met getoeter en niet mis te verstane gebaren maakte hij me duidelijk dat hij het ongelooflijk vond dat ik zo maar daar wilde parkeren.
Ten eerst omdat hij er niet langs kon (er waren tegenliggers en heel veel fietsers).
Ten tweede omdat "zo'n kale ouwe lul" (ik ben inderdaad grotendeels kaal en de weinige haren aanwezige haren grijs) zou niet zo moeilijk in een auto moeten doen".
Toen hij verderop zelf inparkeerde, waarbij hij overigens haast twee fietsers raakte. Liep ik naar hem toe. Toen hij uit zijn Rang Rover stapte en mij zag, riep hij:"Altijd het zelfde met jullie ouwe zakken. Jullie staan altijd in de weg"
Vervolgens verdween hij achter een prachtig geschilderde oude voordeur van een statig herenhuis.
dinsdag 4 januari 2011
White Room, Lux, Schipper en Landa( 03-10-09).avi
En een voorbeeldje om mijn eerdere blog vandaag te ondersteunen
2011
Bloggen, ja al weer lang geleden dat ik heb gedaan. Kom laat ik weer eens beginnen.
De directe aanleiding is een gesprek dat ik voerde met enkele vrienden over muziek, concerten en registraties van concerten.
We keken naar enkele You Tube filmpjes en toen kwam bij mij onmiddelijk weer de gedachte op waarom ik niet meer naar blues/rock/popconcerten ga.
Heb je een idee?
Wel, vooral omdat er niet meer geluisterd wordt! Iedereen staat door de muziek heen de grootst mogelijke flauwekul te verkondigingen en om de zin hard te lachen maar luisteren, nee dat is te lastig, te moeilijk, te veel.
Hoe zou dit komen?
Gebrek aan respect voor de uitvoerders, vooral komen om gezien te worden, er bij willen zijn?
Als je echt voor de muziek komt dan luister je toch lijkt me. Of..........ben ik nou een ouwe vent waarvan gezegd wordt dat hij niet twee dingen tegelijk kan.
Ik herinner me een workshop over muziek die ik gaf op een VMBO in Breda. Daar ontstond een leuk gesprek over muziek uit de jaren 60 en de huidige muziek. Plotseling riep een meisje; 'dat nummer van Byonce dat is pas goed'. Even afgezien van het feit dat het een afgeleide was van een jazznummer uit 1949 had dat zelfde meisje kort daarvoor nog gezegd dat de hele klas geen Engels sprak en dus niet verstond wat er werd gezongen.
Met dat in herinnering denk ik dan maar dat men niet meer hoeft te luisteren, men vindt iets goed op basis van een deuntje, een riedeltje en vooral op basis van wat de omgeving goed vindt. Dan worden optredens inderdaad muzikaal behang.
Ben ik blij dat ik niets met behang heb.
De directe aanleiding is een gesprek dat ik voerde met enkele vrienden over muziek, concerten en registraties van concerten.
We keken naar enkele You Tube filmpjes en toen kwam bij mij onmiddelijk weer de gedachte op waarom ik niet meer naar blues/rock/popconcerten ga.
Heb je een idee?
Wel, vooral omdat er niet meer geluisterd wordt! Iedereen staat door de muziek heen de grootst mogelijke flauwekul te verkondigingen en om de zin hard te lachen maar luisteren, nee dat is te lastig, te moeilijk, te veel.
Hoe zou dit komen?
Gebrek aan respect voor de uitvoerders, vooral komen om gezien te worden, er bij willen zijn?
Als je echt voor de muziek komt dan luister je toch lijkt me. Of..........ben ik nou een ouwe vent waarvan gezegd wordt dat hij niet twee dingen tegelijk kan.
Ik herinner me een workshop over muziek die ik gaf op een VMBO in Breda. Daar ontstond een leuk gesprek over muziek uit de jaren 60 en de huidige muziek. Plotseling riep een meisje; 'dat nummer van Byonce dat is pas goed'. Even afgezien van het feit dat het een afgeleide was van een jazznummer uit 1949 had dat zelfde meisje kort daarvoor nog gezegd dat de hele klas geen Engels sprak en dus niet verstond wat er werd gezongen.
Met dat in herinnering denk ik dan maar dat men niet meer hoeft te luisteren, men vindt iets goed op basis van een deuntje, een riedeltje en vooral op basis van wat de omgeving goed vindt. Dan worden optredens inderdaad muzikaal behang.
Ben ik blij dat ik niets met behang heb.
maandag 20 juli 2009
Komkommertijd
Ja u leest het goed! Het is bij mij komkommertijd. Heb ik altijd gedurende de zomermaanden. Niet omdat ik dan zonodig vakantie moet vieren maar er komt dan buiten het normale werk nauwelijks iets uit mijn handen.
Dan fiets ik liever, ga eens een keertje extra naar de sportschool en dat is nodig omdat ik ook eens wat meer op een terrasje zit, loop eens wat vaker bij deze en gene binnen, ga eens lekker wandelen, kijk in ieder geval naar alle bergetappes en tijdritten van de Tour de France, zit wat te experimenteren met beeld en geluid en kom zo de zomer wel door.
Dus als u denkt dat ik er mee gestopt ben dan is dat niet zo. Ik pauzeer en begin half augustus weer.
Tussendoor had ik nog wel een klusje als vrijwilliger van De PopCorner.
Afgelopen zaterdag was er het festival Jongerenwerk in Uitvoering op het parkeerterrein bij het NAC-stadion.
Na een regenachtig beging werd het uiteindelijk een mooie, zonnige middag met veel muziek, veel presentatie van het jongerenwerk van Surplus welzijn en lekker hapjes.
In het kader van een verbetering van de collegiale samenwerking met De Nieuwe Veste waren ook bandjes van Rockstation uitgenodigd.
Twee van hun bandjes deden mee. Wat een lef! Ben je 12-13 jaar en dan sta je daar voor kritisch publiek.
Jammer dat deze bandjes en hun begeleider onmiddelijk na hun optreden vertrokken.
Op die manier komt een betere samenwerking tussen twee muzikale initiatieven nooit van de grond en blijft ieder project in haar veilige omgeving zitten. Dus twee lokaties, verschillende oefenruimtes met inrichting, op twee verschillende plekken prachtige apparatuur en natuurlijk het personeel.
Dit kan in mijn ogen veel beter op elkaar worden afgestemd waardoor de inzet van middelen veel efficienter kan.
Daarnaast viel mij de opkomst van het Bredase publiek behoorlijk tegen. Natuurlijk veel broertjes en zusjes, ouders, opa's en oma's maar weinig ander publiek.
Zou ook bij de stadsevenementen komkommertijd zijn?
Uilenspieghel
Dan fiets ik liever, ga eens een keertje extra naar de sportschool en dat is nodig omdat ik ook eens wat meer op een terrasje zit, loop eens wat vaker bij deze en gene binnen, ga eens lekker wandelen, kijk in ieder geval naar alle bergetappes en tijdritten van de Tour de France, zit wat te experimenteren met beeld en geluid en kom zo de zomer wel door.
Dus als u denkt dat ik er mee gestopt ben dan is dat niet zo. Ik pauzeer en begin half augustus weer.
Tussendoor had ik nog wel een klusje als vrijwilliger van De PopCorner.
Afgelopen zaterdag was er het festival Jongerenwerk in Uitvoering op het parkeerterrein bij het NAC-stadion.
Na een regenachtig beging werd het uiteindelijk een mooie, zonnige middag met veel muziek, veel presentatie van het jongerenwerk van Surplus welzijn en lekker hapjes.
In het kader van een verbetering van de collegiale samenwerking met De Nieuwe Veste waren ook bandjes van Rockstation uitgenodigd.
Twee van hun bandjes deden mee. Wat een lef! Ben je 12-13 jaar en dan sta je daar voor kritisch publiek.
Jammer dat deze bandjes en hun begeleider onmiddelijk na hun optreden vertrokken.
Op die manier komt een betere samenwerking tussen twee muzikale initiatieven nooit van de grond en blijft ieder project in haar veilige omgeving zitten. Dus twee lokaties, verschillende oefenruimtes met inrichting, op twee verschillende plekken prachtige apparatuur en natuurlijk het personeel.
Dit kan in mijn ogen veel beter op elkaar worden afgestemd waardoor de inzet van middelen veel efficienter kan.
Daarnaast viel mij de opkomst van het Bredase publiek behoorlijk tegen. Natuurlijk veel broertjes en zusjes, ouders, opa's en oma's maar weinig ander publiek.
Zou ook bij de stadsevenementen komkommertijd zijn?
Uilenspieghel
dinsdag 26 mei 2009
Duurzaam 1
De bedoeling was om al eerder over de sociaal - economische index te schrijven. Dat laat even op zich wachten.
Vandaag over duurzaamheid in mobiliteit.
Enige tijd geleden stond mijn auto te koop en was er een geinteresseerde. Deze man stond er op dat er een aankoopkeuring bij de dealer plaats zou vinden. Nou wordt mijn auto altijd perfect onderhouden door een zgn. vakgarage. Op tijd de servicebeurten en de noodzakelijke vervangingen.
Ik had dus geen enkel probleem met deze aankoopkeuring. Na de keuring werden we even apart genomen. De uitslag! Er klopte niets van de auto (7 jaar oud en slechts 175.000 km). Afgaand op het relaas van de baliemedewerker was een reparatie van minimaal E 2.000 noodzakelijk om weer veilig de weg op te kunnen. Vooral het geluidjeuit de motor was zorgelijk en ik zou de auto zeker een dag kwijt zijn voor een onderzoek naar de oorzaak van het geluidje.
De ex-potentiele koper teleurgesteld weg en ik met een kater. Toch nog maar even een second-opinion. op naar mijn vakgarage. Daar constateerde men 1 defect dat eenvoudig gerepareerd kon worden. En het geluid? Tja, mijn garage had het binnen 1 minuut gelokaliseerd. Niets aan de hand.
Wat heeft dit met duurzaamheid te maken?
De auto betreft een VOLVO V70 D5, een auto waarvan bij aankoop in de showroom wordt gezegd; 'onverwoestbaar, gaat honderdduizenden kilometers mee, ideaal als je veel kilometrs moet maken'
In zo'n geval denk ik dan; precies wat ik nodig heb, sterk, degelijk, comfortabel. Een zorgeloze auto en een duurzame auto, niet alleen vanwege het roetfilter en het lage brandstofverbruik maar ook vanwege de lange levensduur en de degelijkheid waardoor er maar weinig vervangende onderdelen nodig zijn.
Nu lees ik in het NRC weekblad van 23 mei een stuk van Joris Luyendijk over de electrische auto. Niet over zomaar een electrische auto mar over een electrische auto die in Limburg/Noord-Brabant wordt gebouwd, productierijp is en vanaf 2010 gewoon volop geleverd kan worden, slechts 600 onderdelen heeft (ter vergelijking; een benzineauto heeft gemiddeld 2000 onderdelen die geproduceerd moeten worden).
Deze auto heet QUICC! en wordt geproduceerd door DuraCar Helmond/Heerlen.
Nooit van gehoord zegt u! Nee, ik tot voor zaterdag ook niet!!.
Ik vroeg me dus af hoe het komt dat van een auto die nu al geproduceerd wordt en die van 2010 gewoon te koop is zo weinig wordt vernomen. Hoe is het mogelijk dat de noodzakelijke investeringen voor deze revolutionaire auto tot nu toe maar niet loskomen?
Is de lobby van de traditionele autindustrie dan zo sterk dat ze zo'n initiatief het zo moeilijk kunnen maken, dat ze de autopers er niet over kunnen laten schrijven?
Is de verkoop van onderdelen (o.a. dankzij APK-keuringen en aankoopkeuringen) dan zo noodzakelijk om te overleven dat het bedrijfsleven, de noodzakelijke investeerders niets van zo'n project moeten hebben met als gevolg van de lobby dat er weinig kennis onder de gebruikers/potentiele klanten. En dan vervolgens roepen dat de markt er nog niet rijp voor is.
Nu begrijp ik de uitslag van de aankoopkeuring ook beter!
Ik ga voor de QUICC! en zal me in 2010 als dit karretje op de markt komt, orienteren op de mogelijkheden dit karretje in te zetten voor de Crazy Concept Crew.
Want zoals een spreuk bij de uitgang van het bedrijf laat weten: "IEDEREEN DACHT DAT HET NIET KON, TOT ER IEMAND KWAM DIE DAT NIET WIST"
Uilenspieghel
Vandaag over duurzaamheid in mobiliteit.
Enige tijd geleden stond mijn auto te koop en was er een geinteresseerde. Deze man stond er op dat er een aankoopkeuring bij de dealer plaats zou vinden. Nou wordt mijn auto altijd perfect onderhouden door een zgn. vakgarage. Op tijd de servicebeurten en de noodzakelijke vervangingen.
Ik had dus geen enkel probleem met deze aankoopkeuring. Na de keuring werden we even apart genomen. De uitslag! Er klopte niets van de auto (7 jaar oud en slechts 175.000 km). Afgaand op het relaas van de baliemedewerker was een reparatie van minimaal E 2.000 noodzakelijk om weer veilig de weg op te kunnen. Vooral het geluidjeuit de motor was zorgelijk en ik zou de auto zeker een dag kwijt zijn voor een onderzoek naar de oorzaak van het geluidje.
De ex-potentiele koper teleurgesteld weg en ik met een kater. Toch nog maar even een second-opinion. op naar mijn vakgarage. Daar constateerde men 1 defect dat eenvoudig gerepareerd kon worden. En het geluid? Tja, mijn garage had het binnen 1 minuut gelokaliseerd. Niets aan de hand.
Wat heeft dit met duurzaamheid te maken?
De auto betreft een VOLVO V70 D5, een auto waarvan bij aankoop in de showroom wordt gezegd; 'onverwoestbaar, gaat honderdduizenden kilometers mee, ideaal als je veel kilometrs moet maken'
In zo'n geval denk ik dan; precies wat ik nodig heb, sterk, degelijk, comfortabel. Een zorgeloze auto en een duurzame auto, niet alleen vanwege het roetfilter en het lage brandstofverbruik maar ook vanwege de lange levensduur en de degelijkheid waardoor er maar weinig vervangende onderdelen nodig zijn.
Nu lees ik in het NRC weekblad van 23 mei een stuk van Joris Luyendijk over de electrische auto. Niet over zomaar een electrische auto mar over een electrische auto die in Limburg/Noord-Brabant wordt gebouwd, productierijp is en vanaf 2010 gewoon volop geleverd kan worden, slechts 600 onderdelen heeft (ter vergelijking; een benzineauto heeft gemiddeld 2000 onderdelen die geproduceerd moeten worden).
Deze auto heet QUICC! en wordt geproduceerd door DuraCar Helmond/Heerlen.
Nooit van gehoord zegt u! Nee, ik tot voor zaterdag ook niet!!.
Ik vroeg me dus af hoe het komt dat van een auto die nu al geproduceerd wordt en die van 2010 gewoon te koop is zo weinig wordt vernomen. Hoe is het mogelijk dat de noodzakelijke investeringen voor deze revolutionaire auto tot nu toe maar niet loskomen?
Is de lobby van de traditionele autindustrie dan zo sterk dat ze zo'n initiatief het zo moeilijk kunnen maken, dat ze de autopers er niet over kunnen laten schrijven?
Is de verkoop van onderdelen (o.a. dankzij APK-keuringen en aankoopkeuringen) dan zo noodzakelijk om te overleven dat het bedrijfsleven, de noodzakelijke investeerders niets van zo'n project moeten hebben met als gevolg van de lobby dat er weinig kennis onder de gebruikers/potentiele klanten. En dan vervolgens roepen dat de markt er nog niet rijp voor is.
Nu begrijp ik de uitslag van de aankoopkeuring ook beter!
Ik ga voor de QUICC! en zal me in 2010 als dit karretje op de markt komt, orienteren op de mogelijkheden dit karretje in te zetten voor de Crazy Concept Crew.
Want zoals een spreuk bij de uitgang van het bedrijf laat weten: "IEDEREEN DACHT DAT HET NIET KON, TOT ER IEMAND KWAM DIE DAT NIET WIST"
Uilenspieghel
Abonneren op:
Posts (Atom)
